کاهش انگيزه دانشجويان پرستاری: يک مطالعه کيفی

آقای مجيد نجفی کليانی ، دکتر فرخنده شريف *، دکتر مرضيه معطری ، خانم ناهيد جمشيدی و خانم شهناز کريمی

مقدمه: انگيزه به عنوان يکی از مهم‌ترين عوامل جهت‌دهنده فعاليت‌های انسان شناخته شده است. فقدان يا کاهش انگيزه بر تمامی عملکردهای فرد اثر گذاشته و سبب تأثيرات منفی زيادی می‌شود. با توجه به اهميت انگيزه در دانشجويان پرستاری، اين مطالعه با هدف تبيين درک دانشجويان پرستاری از کاهش انگيزه انجام شد. 

روش: اين مطالعه با رويکرد کيفی و روش تحليل محتوا انجام شده است. در اين مطالعه 12 دانشجوی پرستاری دانشگاه علوم پزشکی فسا بر اساس نمونه‌گيری مبتنی بر هدف انتخاب و در سه مصاحبه گروهی متمرکز مشارکت نمودند. پس از جمع‌آوری اطلاعات، کليه مصاحبه‌های ضبط شده بر روی کاغذ پياده و مرور گرديدند و تم‌ها يا درون مايه‌ها استخراج گرديدند. سپس فهرستی از اين تم‌ها تهيه گرديد و شباهت‌ها در معنا و مفهوم آن‌ها مرور شدند. بر اساس محوريت، تم‌ها در يک زير طبقه قرار گرفتند و سپس با مرور مجدد زير طبقه‌ها، زير واحدهای مربوط به هم در يک طبقه قرار گرفتند.يافته‌ها: با استفاده از تجزيه و تحليل دست نوشته‌ها تعداد قابل توجهی درون مايه اوليه و شش درون مايه اصلی که هر يک دارای چند درون مايه فرعی داشتند، استخراج شد. درون مايه‌های اصلی به دست آمده در مورد کاهش انگيزه دانشجويان پرستاری شامل فرهنگی - اجتماعی، آموزشی، مديريتی، پژوهشی، ارتباطی و زمينه‌ای بود. 

نتيجه‌گيری: نتايج اين پژوهش نشان داد که مشکلات ارتباطی با دانشجويان از عوامل بسيار مهم در کاهش انگيزه و علاقه آن‌ها به رشته پرستاری است. با توجه به نتايج به دست آمده، توصيه می‌شود سياست‌گذاران سيستم بهداشتی و درمانی، اساتيد و مديران پرستاری به منظور افزايش انگيزه دانشجويان از موارد فوق در برنامه‌ريزی‌های خود استفاده نمايند.

واژه‌هاي كليديانگیزه، دانشجوی پرستاری، مطالعه كیفی، فسا،