پایگاه اطلاع رسانی پرستاری

درد حـاد :
1 - بررسی مشخصات درد از نظر شدت ، شروع ، مدت ، عوامل تشدیدکننده و تسکین دهنده
2 - به دفعات برای بررسی درد راجع به آن از بیمار سوال کنید.
3 - داروهای مسکن مخدر و غیرمخدر را به دقت وبا توجه به توصیه پزشک انجام دهید.
4 - رفتارهای نشان دهنده ی کاهش درد یا باقی ماندن درد را در بیمار بررسی کنید.
5 - در صورت دریافت داروی مخدر هر 2 ساعت بیمار را از نظر وضعیت تنفسی بررسی کنید.
6 - نوع دارو و دز آن را در گزارش پرستاری ثبت و در صورت کاهش درد دز آن را کم کند.
7 - از روش های غیر داروئی نظیر انحراف فکر و... نیز استفاده کنید.
8 - در صورت تحمل داروهای خوراکی را جایگزین داروهای تزریقی نمیئید.
9 - اهمیت مصرف داروهای مسکن را برای کنترل درد به بیمار توضیح دهید.
10- درد بیمار ار با توجه به مقیاس درجه بندی صفر تا ده یا مقیاس تصویری بررسی کنید.
11- از بیمار راجع به نجربیات گذشته در مورد درد و روشهای تسکین درد سئوال کنید.
12- مسکن های مخدر را از راه خوراکی یا وریدی بدهید نه تزریقی
13- در مورد داروهای مسکن ، نحوه تجویز و عوارض جانبی آنها با بیمار صحبت کنید.
14- از بیمار در مورد وضعیت اشتها ، دفع روده ای ، خواب و ... سئوال کنید.
15- زمانی که درد بیمار با روش های داروئی تسکین یافت روش های غیر داروئی تسکین درد به بیمار آموزش دهید.
16- قدار نیاز به کاهش یا افزایش در داروی مخدر بستگی به وضعیت بیمار مثل شدت درد ، عوارض جانبی و ... دارد.
17- هت تجویز مسکن خصوصاً در دردهای شدید با پزشک تماس بگیرید.
18- بیمار در مورد ترس از عدم تسکین درد و احتمال اعتیاد و ... گفتگو کنید.
 

 

آموزش به بیمار
1- اهمیت مصرف دراو را توضیح دهید.
2- به بیمار اطمینان دهید که داروهای مخدر اعتیادآور نیست.
3- استفاده از روش های غیر داروئی همراه با مسکن ها

 

درد مزمن

1- برسی مشخصات درد از نظر شدت و شروع و ... و تجربیات گذشته درد.
2‌- کنترل علائم حیاتی را در فواصل معین انجام دهید.
3- داروهای مسکن بیمار را طبقه بندی کنیم و تعیین کنید بیمار به کدام دسته نیاز دارد .(داروهای مخدر ، داروهای مسکن غیر مخدر و داروهای نوروپاتیک)
4- برای تسکین درد سرطانی ابتدا داروهای مخدر و اگر تسکین نیافت داروهای مخدر همراه داروی غیر مخدر و اگر تسکین نیافت از مورفین استفاده شود.
5- روش خوراکی برای داروهای مسکن اولویت دارد.
6- جهت جلوگیری از یبوست در بیمارانی که مخدر دریافت می کنند از یک ملین استفاده کنید.
7- بیمار را از نظر اشتها ، اجابت مزاج ، استراحت کنترل کنید.
8- در مورد عوارض دارو، اعتیاد ، عدم کنترل درد ، عوارض جانبی مصرف بیش از حد به بیمار توضیح دهید.
9- همراه مصرف دارو از روش های غیر داروئی نظیر آرا سازی عضلانی و ... استفاده کنید.
10- به بیمار جهت انجام فعالیت های روزمره تا قبل از خسته شدن توضیح دهید.
11- درد بیمار را با توجه به مقیاس درجه بندی صفر تا ده بررسی کنید.
12-از بیمار بخواهید موقع تجربه درد محل ، شدت و کیفیت آن را بررسی کنید.
13-تجربیات گذشته درد و مسکن های موثر را از بیمار بپرسید.
14- تهیه دفتر یادداشت روزانه ‌و یادداشت درد و کیفیت آن و عوامل تسکین دهنده موثر و غیر موثر در آن
15- در صورت اختلال روانشناسی بیمار از رفتارهای او به شدت درد و ... پی ببرید.
16- در نظر داشته باشید که درد وجود دارد و باید آن را درمان کرد.
17- جهت استفاده از داروهای مسکن با پزشک مشورت کنید.
18- روند تسکین درد بیمار را تشریح کنید.
19- در مورد ترس از عدم تسکین درد و یا اعتیاد به داروها با بیمار صحبت کنید.
20- در مورد کاهش یا افزایش دز دارو با پزشک مشورت کنید.
21- بررسی وضعیت تنفسی بیمار در صورت دریافت داروهای مخدر
22- در بیماران دچار درد سرطانی پیشرونده به بیمار و خانواده اش در سازگاری با مرگ کمک کنید.
23- کمک به بیمار و خانواده اش که با برقراری ارتباط بین فردی و ... درد خود را به حداقل برساند.
24- طبقه بندی داروهای مصرفی بیمار مثل مسکن مخدر ، مسکن غیر مخدر ، داروهای کمکی
 

آموزش به بیمار
1-توضیح به بیمار در مورد اهمیت مصرف دارو
2-اطمینان دادن به بیمار در مورد اینکه داروهای مخدر اعتیادآور نیستند.
3-آموزش تسکین درد به وسیله ماساژ دادن در بیماران سرطانی
4-تاکید به بمیار جهت انجام غعالیت های روزانه تا قبل از خسته شدن
5-آموزش استفاده غیرداروئی جهت تسکین درد
6- انجام مداخلات غیر داروئی زمانی که درد بیمار نسبتاً کاهش یافته

اختلال در غشا مخاطی دهان
1-حفره دهان را از نظر نغییر رنگ ، زخم ، خونریزی ، اگزودا و خشکی روزانه بررسی کنید.
2-به بیمار از نظر عوامل آسیب رسان به حفره دهان مثل دندان مصنوعی و ... توضیح دهید.
3-بیمار را از نظر تغذیه و دریافت مایعات بررسی کنید.
4-بیمار روزانه 3 لیتر مایع دریافت کند.
5-روش های مراقبت از دهان را به بیمار آموزش دهید.
6- بیمار را جهت استفاده از مسواک نرم و نخ دندان و خلال دندان حداقل روزی دو بار تشویق کنید.
7-در بیماران تحت شیمی درمانی دهان بیمار را قبل از شروع درمان معاینه کنید.
8-جهت رفع خشکی و التهاب دهان می توان از تکه های یخ و هیدروکلرایدبنزامین استفاده شود.
9-در صورت التهاب دهان و بلع دردناک از رژیم نرم و مایعات استفاده شود.
10-از نرمال سالین جهت شست و شوی دهان استفاده شود.
11-در صورت پلاکت زیر 5 هزار از مسواک مخصوص لثه های حساس و خمیر دندان حاوی گلیسیرین استفاده کنید و در صورت غدم تحمل مسواک با گازی که دور انگشت پیچیده جهت شستشوی دهان استفاده کنید.
12-به بیمار توصیه کنید از دهان شویه های حاوی الکل و پراکسیدهیدروژن و سواپ های لیمو استفاده نکند.
13-در صورت عدم توانایی بیمار در مراقبت از دهان ، رعایت بهداشت توسط پرستار مسئول انجام شود.
14-توصیه به بیمار جهت تمیز کردن سطح زبان با مسواک نرم روزی دو بار.
15-یه هفته قبل از شروع فیزیئتراپی روش های ارائه مراقبت از دهان را آموزش دهید.
16-به بیمار بگوئید مرتباً جرعه جرعه آب بنوشد و دهانش را با آب بشوید.
17-اگر دهان بیمار ملتهب است از پزشک بخواهید از یک بی حس کننده موضعی استفاده کند.
18-لب ها را به خوبی با یک لوبریکنت که حاوی آب است مرطوب کنید.
19-در بیماران تحت درمان با 5-Fu کرایوتراپی همراه با استفاده از قالب های یخ به فواصل 5 دقیقه قبل و 25 دقیقه بعد از تزریق وریدی در دهان استفاده شود (جهت کاهش موکوسیت دهان)

 

اختلال در تغذیه کمتر از نیازهای بدن
1-علایم و نشانه های سوتغذیه نظیر موی خشک و شکننده ، خون مردگی
2-به نتایج آزمایشگاهی نظیر Albs, CBC و... توجه کنید.
3-بیمار را روزانه وزن کنید و وزن ایده آل را با توجه به قد و سن بیمار تعیین کنید.
4-میزان جذب و دفع بیمار را تعیین کنید.
5-مشکلات تغذیه ای بیمار را از نظر جسمی و روانی از هم تفکیک کنید.
6- غذاهای مصرفی بیمار را با هرم راهنمایی تغذیه مقایسه کنید و مداخلات لازم را انجام دهید.
7-غذا را در مقادیر کم و دفعات بیشتر مصرف کند.
8-در بیماران دچار سوتغذیه بیمار را از نظر علایم عفونت بررسی کنید.
9-بیمار را به خوردن غذا تشویق کنید.
10-جهت رفع و خشکی دهان از آدامس، نبات بدون قتد یا در طول روز از چند جرعه آب استفاده کند.
11-بالاترین مقدار کالری در وعده غذایی که بیمار بیشترین اشتها را دارد قرار دهیم.
12-از پروسیجرهای ناخوشایند و تهاجمی قبل از مصرف غذا بپرهیزید.
13-در بیماران دچار کم خونی از رژیم سدشار از آهن VB12 و VC و اسید فولیک استفاده کنید.
14-در بیماران مضطرب و بی قرار از غذای کم حجم و قابل حمل در دست مثل میوه ی تازه و مایعات استفاده کنید.
15-در بیماران دچار تهوع قبل از آوردن سینی غذا به داخل اتاق پوشش آنرا بردارید زیرا برداشتن ناگهانی پوشش غذا و استشمام بوی غذا خود باعث تهوع می شود.
16-تزریق بیمار در صورت بستری بودن هفته ای یک بار و در بخش ویژه روزانه.
17-اگر بیمار گیاه خوار است ویتامین B12 و آهن مصرف کند.
18-بررسی توانایی بیمار برای خوردن و در صورت وجود اشکال انجام مداخله لازم
19-در بیمارانی که دچار بی اشتهایی هستند و غذا نمی خوردند هر یک ساعت 30 cc مکمل تغذیه‌ای مصرف کنند.
20-اگر بیمار تحمل و توان کافی برای خوردن ندارد ، قرار دادن دوره های استراحت قبل از غذا
21-تغییرات فیزیولوژیک اخیر که در رابطه با تغذیه می باشد بررسی کنید.
22-بررسی وضعیت حفره دهانی و رعایت بهداشت دهانی قبل و بعد از غذا
23-ارتباط بین مصرف غذا ، تهوع و استفراغ و... بررسی کنید.
24-داروهای ضددرد ، ضد تهوع را قبل از غذا مصرف کنید.

25-در بیماران با سوتغذیه طولانی با یک متخصص تغذیه مشورت کنید.

 

دفاع غیر موثر در ارتباط با ضعف سیستم ایمنی بدن و کاهش پلاکتها
1-کنترل علائم حیاتی هر 4 ساعت
2-بررسی بیمار از نظر بروز علائم عفونت مثل تب و لرز و درناژ ، قرفری و نتایج آزمایشگاهی
3-بررسی بیمار از نشر میزان استرس ، الگوی خواب و وضعیت تغذیه ای
4-رعایت بهداشت فردی و خصوصاً بهداشت دستها
5-شستشوی تمام دست با الکل و یا ماده ضدعفونی کننده توسط بیمار
6- استفاده از رژیم غذایی پر پروتئین و ویتامین
7-آموزش فیزیوتراپی تنفسی مثل سرفه و تمرینات تنفسی به بیمار
8-کنترل بیماری از نظر خونریزی مثل بررسی نتایج آزمایشات پلاکتی و انعقادی ، هماچوری ، ملنا ، هماتمزو
9-داروها را فقط از راه خوراکی یا IV تجویز کنید و از روش IM وSC و RE بپرهیزید.
10-به بیمار جهت عدم استفاده از سالیسلاتیها و سایر ضدالتهاب ها آموزش دهید.
11-در صورت کاهش WBC مداخلات زیر را انجام دهید:
12-کنترل علائم حیاتی هر 4 ساعت
13-بررسی کامل بیمار
14-عدم استفاده از روش های تهاجمی نظیر تزریقات
15-استفاده از GCSF
16-رعایت بهداشت فردی
17-شروع درمان های پروتیلاکسی
18-استفاده از رژیم پر پروتئین و پرویتامین
19-ایزوله معکوس
20-استفاده از ماسک برای بیمار
21-ملاقات محدود
22-استفاده از غذای پخته شده و منع مصرف گوشت فرآوری شده و پنیر و ماست ، آب استریل

 
آموزش به بیمار
1-توصیه به استفاده از مسواک نرم یا مسواک مخصوص اطفال
2-توصیه به استفاده از دهان شویه بدون الکل و عدم استفاده از نخ دندان
3-توصیه به استفاده از ریش تراش به جای تیغ
4-توصیه به پرهیز از خوردن سالسیلاتها و ضدالتهاب ها جهت کاهش خونریزی
 

خطر بروز عفونت
1-کنترل و بررسی علائم عفونت در بیمار
2-کنترل درجه حرارت هر 4 ساعت
3-توجه به نتایج آزمایشگاهی
4-در بیماران دچار گرانولوسیتوپنی محیط عاری از گزد و غبار باشد.
5-دوری از گیاهان و گل های طبیعی
6- بررسی پوست از لحاظ رنگ و رطوبت و قوام و ...
7-محافظت از تمامیت پوست و تمیز و خشک نگه داشتن پوست در ناحیه چین های پوستی
8-کنترل وزن بیمار
9-رژیم متعادل با تاکید بر مصرف پروتئین و اسیدچرب و ویتامین
10-بررسی NGT جهت جلوگیری از رفلکس معده ، قرار دادن سر با زاویه 30 و به محض امکان تغذیه دهانی را شروع و علائم عدم تحمل به تغذیه را بررسی کنند.
11-تشویق بیمار به دریافت مایعات
12-رعایت بهداشت فردی
13-استفاده از دستکش ، گان ، عینک و محافظ در برخورد با بیمار
14-مراقبت از محل کنتر –پانسمان استریل نلحیه و تعویض روتین آن
15-کاربرد دستورالعمل های جلوگیری از پنومونی بیمارستانی
* سمع صداهای ریه
* بررسی خلط
 * بررسی استوما
* استفاده از آب استریل
*آمبوبگ منجر به مرگ
*ساکشن استریل
* دناژ ترشحات درون لوله های ونتیلاتور قبل از اتصال محدود

 
کاربرد احتیاط های اختصاصی ریز ذرات قطرات تنفسی تماسی
16- ریز ذرات : ایزوله با فشار هوای منفی ، استفاده از ماسک در برخورد با بیمار ، محدودیت نقل و انتقال بیمار
17- قطرات تنفسی: بستری در اتاق خصوصی ، رعایت فاصله 1 متری از بیمار ، محد.دیت حرکت بیمار از اتاق ، استفاده از ماسک در برخورد با بیمار
18- تماس : بستری در اتاق خصوصی ، استفاده از دستکش (قبل از خروج از اتاق و دستکش را خارج کنید) محدودیت حرکت بیمار از اتاق ، استفاده از وسایل اختصاصی جهت بیمار
19- در صورت تب با دلیل نا مشخص کشت انجام شود.
20- عدم استفاده از ترمومتر دهانی در بالغین به شدت بیمار
21- مراقبت از محل کنتر وریدی ، استفاده از کنتر چند مجزا ، عدم استفاده از کنتر فمورال در افراد با بی اختیاری ادراری ، پانسمان ناحیه

 

 
آموزش به بیمار
- آموزش به بیمار جهت مصرق کامل و به موقع آنتی بیوتیک ها و عدم مصرف زیادی آنها چون باعث مقاومت می شود.

 

خستگی
1-بررسی خستگی بیمار با توجه به مقیاس صفر تا ده و ویژگی هایی مثل تکرر ، خستگی ، توانایی فعالیت های ویژه و ...
2-تشویق بیمار به رژیم متعادل و حداقل 8 لیوان آب
3-بررسی کفایت تغذیه و الگوی خواب
4-تشویق بیمار به استراحت کافی و جلوگیری از چرت زدن در طول روز و استفاده از برنامه زمان بندی جهت خواب
5-تشویق بیمار به بیان احساسات مربوط به خستگی
6- بررسی فعالیت های بیمار و جلوگیری از انجام فعالیت های غیرضروری
7-توضیح به بیمار جهت انجام فعالیت روزمره قبل از خسته شدن
8-در مورد خستگی ناشی از سرطان و درمان های مربوطه :

* توجه به نتایج آزمایشگاهی* تشویق بیمار به افزایش فعالیت فیزیکی
* ایجاد نگرش مثبت نسبت به آینده *برنامه ریکاوری در بین دوره های درمانی
* بررسی رژیم های درمانی* آموزش روش های حفظ انرژی
*آموزش شیوه های کاهش اضطراب
* بررسی بیمار ار نظر بدخلقی ، تهوع و اختلال خواب

 

آموزش به بیمار
1-فراگیری روش های حفظ انرژی مثل دوش نشسته به جای ایستاده
2-یادداشت فعالیت های مورد نیاز روزانه
3-آموزش شیوه های کاهش اضطراب مثل کنترل تنفس و ...
4-آموزش جهت تغذیه کافی با مایعات و استراحت و تمرینات مناسب جهت کاهش خستگی

 
تهوع
1-انحراف فکر بیمار به وسیله موسیقی ، تلویزیون و ...
2-استفاده از پارچه سرد روی پیشانی جهت کاهش تهوع
3-استفاده از اکسیژن دز صورت داشتن دستور
4-محسط آرام و تهویه خوب و بدون وجود بو
5-اجتناب از حرکت ناگهانی
6- کنترل بیمار از نظر تعادل آب و الکترولیت در صورت استفراغ های مکرر
7-دستمال تمیز و ظرف جهت استفراغ به بیمار بدهید.
8-رعایت بهداشت دهان و دندان و در صورت استفراغ
9-کمک به بیمار جهت استفراغ
10-پس از کاهش اسافراغ رژیم مایعات صاف ، سپس غذاهای خشک . سپس رژیم غذایی نرم رعایت شود.
11-قبل از ورود به اتاق در ظرف غذا را بردارید.
12-استفاده از داروهای ضد تهوع
13-استفاده از ضداستفراغ و مداخلات پرستاری لازم
14-اگر تهوع به دلیل استفاده از مخدرهاست از مسکن های دیگر استفاده شود.
15-استفاده از TENC در تهوع ناشی از کموتراپیاستفاده از فشار دو طرفه در ناحیه پشت مچ و روی زانوها
16-در صورت ادامه تهوع با مصرف داروهای ضدتهوع و از طب فشاری یا TENS استفاده کنید.
17-ماساژ پا به مدت 10 دقیقه

 

آموزش به بیمار
آموزش تن آرامی و تصویر سازی هدایت شده و ... به بیمار دچار تهوع و استفراغ
 

اختلال در تصویر ذهنی از بدن
توصیه های پرستاری
1-تشخیص بیمارانی که به دلیل نوع بیماری از ایجاد تغییرات در بدن خود نگران هستند.
2-بررسی بیماران از نظر مشکلات بدشکلی و ارجاع لازم جهت رفع مشکل
3-هنگامیکه بیمار با استرس شدید در خصوص بیماری مواجه می شود و خود را با شرایط موجود وفق می دهد را در نظر داشته باشیم تا بتوانیم در شرایط بحرانی از آن استفاده نمائیم.
4-به بیمار فرت دهیم تا بتواند درک و چذیرفتن خود بیماری را بالا ببرد.
5-در نظر داشته باشیم که بیمار با توجه به تغییرات در بدن و روش زندگی ممکن است دچار مشکلاتی از قبیل انکار افسردگی و... شود.
6- گاهی اوقات بازماندگان بیماران سرطانی بدلیل ایجاد اختلال در تصویر ذهنی از بدن خودشان در خطرند که باید حتماً مورد شناسایی قرار گیرند.

7-توصیه به بیمار در خصوص کنترل احساسات خود
8-از بیماران بخواهید تا احساسات خود را به وضوح بیان کند مگر اینکه خود بیمار نیاز خود را به وضوح نشان داده باشد.
9-به بیمار اطمینان دهید که در صورت ایجاد تغییرات می تواند قبل از تغییر از جایگزین کننده ها استفاده نماید. مثلاً هنگام ریزش مو می تواند از کلاه گیس مناسب استفاده نماید.
10-بیمار را تشویق کنید تا از لباسهای زیبا و پوشاننده مشکلشان استفاده نمایند.
11-از بیمار بخواهید بعد از ایجاد بیماری به تدریج با تغییرات بدنش سازش پیدا کرده و آمادگی لازم را در این خصوص که ممکن است دیگران نسبت به این تغییرات واکنش نشان دهد را داشته باشد.
12-بیمار را در شرکت برنامه ها مراقبتی از خودش تشویق نمائید.
13-از بیمار بخواهید تا کمک دیگران را بپذیرد.
14-از بیمار بخواهید تا به راحتی خود و بیماریش را بپذیرد و بتواند خواسته های خود را بیان نماید.
15-بیمار را در پذیرش تغییرات بدنی خودش طوری تشویق کنید که به راحتی بتواند تغییرات بدنی را به صورتی بیان کند که انگار یک داستان را توصیف می نماید.
16-در هنگام مراقبت ار بیمارانی که دچار تغییراتی در ظاهرشان هستند از نگاه کردن با اکراه خودداری فرمائید.
17-جهت بیمار حتماً محیطی خصوصی باشد و سعی شود حداقل تماس با این بیماران صورت پذیرد.
18-بیمار را تشویق کنید که مراقبت ها و عادات روزانه خود را طبق روال قبل از بیماری انجام دهد. مثلاً برای حمام کردن حتماً در حمام باشد تا در تخت.

 

آموزش:
1-به بیمار نحوه مراقبت صحیح از محل جراحی شده مثل محل ماستکتومی ، محل عضو آمپوته شده و ... را آموزش دهید.
2-آموزش های لازم در مورد تطابق با بیماری و تغییرات ایجاد شده در بدنش را بدهید. در غیر اینصورت او را به یک مشاور ارجاع دهید.
3-روش های آموزشی در مورد نحوه مراقبت ، تغذیه ، دارو و ... را برای این بیماران تهیه و در اختیار آنها رار دهید.
4-به همراهان و وابستگان بیمار در مورد حمایت روحی و جسمی آ»وزش لازم را بدهید.
5-از بیمار حمایت اجتماعی نظیر آموزش مراقبتهای عملی از بیمار نظیر بانداژ ، گوش دادن به سخنان بیمار ، تقویت اعتماد به نفس آنها و کمک کنید تا بیمار بتواند در شرایط جامعه و اجتماع سازگاری یابد.

 

اضطراب
توصیه های پرستاری
1-پرسیدن سوالاتی در مورد نگرانی و اضطراب بیمار و در نظر گرفتن علائمی نظیر تاکی کاردی ، تاکی پنی اضطراب بیمار ار محک بزنید.
2-به بیمار نزدیک شده تا او بتواند براحتی علائم و عللی که باعث ایجاد اضطراب شده را بیان نمایید.
3-بیمار ار تشویق کنید تا با استفاده از جملات مثبت نظیر :اضطراب باعث از بین رفتن من نمی شود یا اینکه من نمیتوانم با اضطراب مقابله کنم ، بتواند اضطراب خود را مهار کند.
4-سعی کنید عواملی که باعث ایجاد اضطراب در بیمار می شود از بین ببریم
5-برای ماهش اضطراب بیمار در هنگام انجام کار مراقبتی برای او حتماً توضیح و انجام کار را بیان نمائید و تا حد امکان از کلمات ساده و غیرپزشکی استفاده نمائید.
6- بررسی کنید و در نظر بگیرید که بیمار قبلاً برای مواجه شدن با اضطراب خود از چه مهارتهایی استفاده می کرده . سعی کنید که این مهارتها را در بیمار تقویت کنید.
7-برای کاهش اضطراب بیمار از حرکات آرامش دهنده نظیر ماساژها و ... استفاده کنید.
8-سعی کنید که با لمس بیمار مثل گرفتن دستانش به او اطمینان دهید که در کنارش هستید تا بتواند اضطرابش را کاهش دهد.
9-با ایجاد محیط آرام همراه با موسیقی ملایم و مورد علاقه بیمار او را در امر کاهش اضطرابش کمک کنید.
10-در مورد عواملی که باعث تشدید اضطراب می شوند آموزش لازم را بدهید نظیر مصرف داروها ، آرامبخش ها ،سیگار و
11-از مواردی که محرک هستند مطاع سازید نظیر کافئین ، نیکوتین ها ، تئوفیلین ها ، آمفتامین ها ، کوکائین

آموزش به بیمار:
1-به بیمار و خانواده اش در مورد نشانه های اضطراب آموزشهای لازم را بدهید.
2-به بیمار آموزش دهید تا به راحتی بتواند میزان اضطرابش را بیان کند و او را در مهار این مشکل با انتخاب مداخلات مناسب کمک نمائید.
3-به بیمار راهها و روش هایی را پیشنهاد دهید تا بتواند اضطراب خود را کنترل کند.
4-به بیمار در مورد استفاده از روش‌های آرام سازی عضلانی و جسمی برای کنترل اضطراب را آموزش دهید.
5-روش صحیح تنفس که باعث ایجاد آرامش در او می شود را به او آموزش دهید بطوریکه از بینی تنفس کند و به آرامی شکم را به سمت بالا پر کرده و سپس تنفس خود را از دهان خارج کرده و از قفسه سینه را به طرف پایین حرکت دهد.
6- به بیمار آموزش دهید تا بتواند در ذهن خود از اضطراب ، درد ، حل مشکلات و یا پیامدهای برنامه‌های مراقبتی از خود را تجسم نماید.
7-به بیمار آموزش دهید و با در دسترس قرار دادن تلفنی جهت تماس بیمار و خانواده اش او بتواند در صورت بروز هرگونه مشکل و یا سئوال به یک مرکز درمانی تماس حاصل نماید.

 

سازگاری ناموفق
1-بیمار از خطر عواملی که باعث ایجاد مشکلاتی از قبیل تغییرات در زندگی ، درک ضعیف از خود و عدم مهارت در حل مشکلات بررسی نمائید.
2-بیمار را از نظر چگونگی برخورد با حقایق بررسی نموده و مواردی که با عث ایجاد استرس در بیمار می شود را شناسایی نمائید.
3-بیمار را ازنظر خطرات مربوط به خودکشی و آسیب به خود و دیگران بررسی نمائید و اقدامات پرستاری در این زمینه را بررسی نمائید.
4-به بیمار در بیان اهدافش ، مهارتها و دانش خود کمک کنید.
5-بیمار و خانواده اش را در برقراری ارتباط با دیگران در خصوص بیان ترس ها ، عواطف و اهدافشان کمک کنيد.
6- تشویق بیمار به شرکت در برنامه های مراقبتی.
7-به بیمار کمک کنید تا در حد توان جسمی و روانی در برنامه های فرهنگی نظیر دیدن تلویزیون ، ورزش و بازی شرکت کند.
8-در صورتی که بیمار از نظر جسمی توانایی شرکت در برنامه های ورزشی را دارد در این زمینه او را یاری فرمائید.
9-قبل از انجام هرکار مراقبتی برای بیمار حتماً درمورد آن با بیمار صحبت کنید و به او اطلاعات بدهید.
10-قبل از ایجاد تغییرات در بیمار با او گفتگو لازم را انجام دهید.
11-توان بیمار و خانواده اش را در موقع ایجاد تغییرات در نظر بگیرید.
12-برای کمک به بیمار تمامی احساسات، نگرانی‌ها، ترس‌ها و ... را از بیمار بپذیرید و به او گوش دهید.
13-بیمار را تشویق کنید تا در زمان وجود استرس از مکانیزم های سازگاری استفاده نماید.
14-به بیمار در ایجاد آرامش و رفتاری سازگار کننده کمک کنید.
15-به بیمار کمک کنید تا بداند که هر علائمی که ایجاد می شود برای او چه معنایی دارد.
16-بیمار را به روش های آرام سازی ، موزیک درمانی ، ورزش و... تشویق نمائید.
17-برای کنترل اضطراب بیمار از روش های انحراف فکر در هنگامی کاری را برای بیمار انجام می‌دهیم استفاده کنید.
18-بعد از انجام تمامی کارهای لازم در کنترل مشکلات بیمار در صورت نیاز بیشتر او را به مشاور ارجاع دهید.
 

آموزش
1-به بیمار آموزش دهید تا مشکلات و علل ایجاد آن را بشناسد و راه حلی برای برطرف کردن مشکلات بیابد.
2-به بیمار بدحال و خانواده او در مورد وضعیت بیماری و درمان او اطلاعات ضروری را بدهید.
3-روش های آرام سازی را آموزش دهید.
4-برای رفع نیازهای فردی بیمار از آموزش های مناسب استفاده نمائید.
5-به بیمار در مورد مواردی که می تواند از آنها در درمان بیماری کمک بگیرد آموزش دهید نظیر: مشاور ، گروه های حمایتی مردمی ، درمانگرها

 

نا امیدی

توصیه های پرستاری
1-مراقبت از بیمار به دلیل افزایش احتمال خودکشی در این بیماران
2-بررسی بیمار در مورد میزان درکش از نا امیدی
3-در بیمار عللی ایجاد کنید تا او بتواند میزان امید به زندگی را در خود بالا ببرد.
4-در دفع مشکل و تصمیم گیری درست به بیمار کمک کنسید.
5-توضیحات در مورد بیماری را طوری بیان نمائید که درخور فهم و درک بیمار باشد.
6- عواملی که باعث ایجاد نا امیدی در بیمار می شوند را شناسایی کنید.
7-به بیمار توصیه کنید تا اهداف و موارد غیر ضروری که در مورد دفع نا امیدی موثر است را در نظر بگیرد.
8-به بیمار آموزش دهید تا در برابر عوامل و نواقص ماندگار مقاوم باشد تا بتواند به عوامل کوچکتر غلبه کند.
9-به بیمار توصیه کنید تا خودش در رفع مشکلات کمک کند تا این مسئله بتواند در ایجاد نا امیدی درونی به او کمک کند.
10-برای بیماران ضمن صرف وقت به حرفهای آن ها گوش دهید و در این مورد نیز از خود آنها کمک بگیرید.
11-از خود بیمار در برنامه ریزی و تصمیم گیری فعالیت های روزانه اش کمک بگیرید.
12-طوری با بیمار رفتار کنید تا او ضمن احساس راحتی با شما بتواند احساسات خود را بازگو کرده بپذیرد.
13-به بیمار فرصت دهید تا خودش همکاری با شما را شروع نماید و بعد از وقت کافی او را به سوی پذیرش خود هدایت کنید.
14-از بیمار بخواهید تا لیستی از توانمندی هایش آماده کند و نقاط قوت خود را بیان نماید.
15-بیمار را با روند بیماری ، درمانها و ... آشنا کنید و تا حد امکان عدم اطمینان و نگرانی از آینده را از بیمار دور کنید.
16-با بیمار به طور مناسبی از شوخی استفاده کنید.
17-از خانواده و خویشاوندان بیمار در امر مراقبتش کمک بخواهید.
18-به خانواده بیمار آموزش دهید تا امید ، عشق و مراقبت از بیمار را برایش بیان نمایند.
19-حتماً علائم و نشانه های افسردگی در بیمار را بررسی نمائید.
20-از درمانهای کمکی مثل ویتامین ها ، میترالها و ... استفاده نمائید.
21-در صورت عدم موازین شرعی از لمس ، نوازش بیمار استفاده نمائید و به خانواده نیاز این موارد حتماً توصیه شود.
22-شرایطی فراهم کنید که بیمار بتوان براحتی برای رسیدن به نتیجه مطلوب از روش های حفاظتی استفاده کند.

 
آموزش به بیمار
1-تشویق بیمار برای پیشگیری از ناامیدی ، شرکت در فعالیت های گروهی
2-روش های مقابله با نا امیدی را به بیمار آموزش دهید.

 

مشکلات معنوی
1-بیمار را از نظر از دست دادن هدف ها ، امید به زندگی و اعتماد به نفس بررسی نمائید.
2-به اعتقادات بیمار احترام بگذارید و از تحمیل عقاید معنوی خودتان دوری کنید.
3-احیای عشق ، مهربانی و مراقبت از بیمار را در خود تقویت کنید.
4-بیمار را تشویق کنید تا در ارتباطات اجتماعی و حمایتی شرکت داشته باشد.
5-در صورت نیاز بیمار را به گروه حمایتب ارجاع دهید.
6- با اشتیاق و آمادگی لازم به بیمار گئش دهید.
7-به بیمار توصیه کنید با استفاده از روش هایی نظیر نوشتن خاطرات ، آرام سازی ، موسیقی شاعری نیازهای روحی خود را برطرف سازد.
8-بیمار را تشویق به غعالیت های خارج از خانه نمائید.
9-با شتیاق و آمادگی لازم به بیمار گوش دهید.
10-به بیمار کمک کنید تا بتواند تمامی مسائل مهم و غیر مهم را به صورت لیستی آماده کند.
11-به بیمار کمک کنید ضمن کسب تجربه بتوانتد مهارت هایی برای مواجه شدن با تغییرات در سبک زندگی یا بیماری خود پیدا نماید.
12-بیمار را تشویق کنید تا با نگاه به خود بداند که چگونه می تواند مفید واقع شود.
13-اگر بیمار راحت است او را لمس کنید تا احساس آرامش بیشتری نماید.
14-به بیمار و حرف هایش در مورد مرگ یا بیماری به خوبی گوش دهید و به او برای درک از بیماری و غم و اندوهش زمان دهید.
15-به او امید دهید و از او حمایت کنید تا بتواند برای خود دلیلی برای زندگی و زنده بودن داشته باشد.
16-وسایل مورد نیاز را برای او فراهم کنید و اگر درخواستی مثل موسیقی داشت را هم برای او فراهم کنید.
17-به بیمار بیاموزید تا بتواند ببخشد.
18-جهت عبادت بیمار زمان و مکان خصوصی را برایش فراهم سازید.
19-در وقت مناسب بیمار را تشویق به شوخی و خنده نمائید تا بتواند سلامت معنوی را در خود تفویت نماید.