پایگاه اطلاع رسانی پرستاری

آموزش هاي رسمي و غير رسمي: ديدگاه و تجربيات اعضاي هيات علمي پرستاري و مامايي

مقدمه: فرآيند آموزش رسمي به تنهايي قادر نيست تا معلمين علوم پزشکي را براي محيط کاري و پاسخ به تغييرات آماده سازد. مدرسين براي ارايه عملکرد صحيح و مفيد نياز به يادگيري هاي غير رسمي و مادام العمر دارند. هدف از اين مطالعه تبيين ديدگاه و تجربيات اساتيد پرستاري و مامايي درباره آموزش هاي رسمي و غير رسمي است.

روش کار: در اين مطالعه کيفي به منظور درک ديدگاه و تجربيات اساتيد دانشکده پرستاري و مامايي بويه گرگان درباره آموزش رسمي و غير رسمي با استفاده از روش تحليل محتوي از 12 عضو هيات علمي، مصاحبه هاي نيمه ساختار انفرادي به عمل آمد. سوالات مصاحبه در ارتباط با ديدگاه و تجربه شرکت کنندگان از «فعاليت هاي يادگيري» بوده است. مصاحبه ها ضبط و خط به خط دست نويس شدند و مطابق روش «آناليز محتوا» مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند.

يافته ها: «مادام العمر بودن يادگيري، خوديادگيري، ضرورت حرفه معلمي، کسب مدرک» از مضاميني هستند که ديدگاه و تجربه يادگيري اساتيد را در خصوص آموزش رسمي و غير رسمي تببين مي نمايند. داده ها حاکي از آن است احساس آماده نبودن براي کار بعد از اخذ مدرک رسمي بويژه در ابتداي استخدام، انگيزه اي براي يادگيري مي باشد. نفس يادگيري و معلمي و تازه بودن مطالب از محرکاتي قوي براي يادگيري و شرکت در کارگاه هاي آموزشي است. شرکت کنندگان در تحقيق عمدتا از «سازمان و زمان» به عنوان موانع يادگيري نام بردند.

نتيجه گيري: ضرورت پاسخگو بودن به دانشجويان، ارتقاي شغلي، الزامات حرفه اي و آشنايي با تازه هاي دنياي علم موجب مي شود تا اساتيد همواره در تلاش براي يادگيري خواه از طريق فعاليت هاي رسمي يا غير رسمي مي باشند. آموزش رسمي به عنوان پايه اي براي يادگيري هاي بعدي لازم است اما کافي نمي باشد. در اين ميان وجود آموزش هاي غير رسمي به عنوان مکمل فعاليت هاي يادگيري نقش اساسي را ايفا مي نمايد.

كليد واژه: آموزش رسمي، آموزش غير رسمي، اعضاي هيات علمي، پرستاري، مامايي