چندروز پیش حادثه دلخراشی در بخش اورژانس بیمارستان شهید بهشتی آبادان اتفاق افتاد ، بخشی که کلیه پرسنل آن با تمام وجود خود را وقف خدمت به بیماران کرده اند همانند تمامی پرستاران این کشور اسلامی ، پرستارانی که تمام شور و نشاط و انرژی و جوانی خود را برای برطرف کردن درد و رنج و التیام زخمها و غمهای مردم می کنند ...

چند ماه قبل از این نیز یکی از همکارانمان در بخش اورژانس به وسیله همراه بیمار مورد ضرب وجرح قرار گرفت ، آن موقع ما هشدار دادیم که بداد زحمتکشان اورژانس برسید ، فکری برای امنیت اورژانس بکنید ، علل را ریشه یابی کنید و برای جلوگیری از تکرار این وقایع ناگوار چاره ای بیندیشید پرستار کسی است که با جان و سلامتی انسان سرو کار دارد و اگر امنیت نداشته باشد آنوقت هرچقدر هم القاب زیبا به او ببندیم و مدح وستایشش کنیم ، نمی توانیم از او توقع بهره وری و انجام کار صحیح و بی عیب و نقص داشته باشیم ، پرستاری که ازدرخواست برای بهبود حقوق و مزایای مادی خود خسته شده است ، از به تعویق افتادن پرداخت اضافه کار و کارانه که حق اوست گله مند است ، اما هیچوقت به خاطر مشکلات و مسایل مادی  ، کم کاری نمی کند و در کار بیمارانش کم فروشی و سهل انگاری را روا نمی دارد ، پرستاری که نه توقع تقدیر و سپاس دارد و نه در انتظار به به و چه چه و آفرین و مرحبای کسی است ...

این پرستار فقط خواهان  یک محیط کار امن و آبرومندانه است ولی آیا کسی هست که گوش شنوایی داشته باشد ... شاید هم اشکال از خود ما پرستاران است که دارای یک سازمان دهی مقتدر و منسجم  نیستیم که قادر باشد از حق و حقوقمان دفاع کند . شاید هم آنقدر گذشت کرده ایم و بخشیده ایم که دیگران انتظار دارند از حقوق اساسی و خواسته های اولیه مان هم بگذریم و چیزی نگوییم ...در بازار قانونی هست که می گوید (( همیشه حق با مشتری است ))  نمی دانم کجای بازاربه این قانون عمل می شود ولی برای ما پرستاران این یک قانونی اخلاقی و عملی است ، همیشه حق با بیمار است ، هیچکس در این حرفه تصوری غیر از این ندارد که و اصولا کسی که نتواند دیگران را بر خودش مقدم بدارد و رفع نیازها و توجه به مسایل ودردهای انسانهای دیگر را بر توجه به نیازها ومنافع خودش اولویت نبخشد نمی تواند لباس مقدس پرستاری را بر تن کند ، همیشه حق با بیمار است ، اما آیا پرستار حق ندارد امنیت داشته باشد ، باید توهین بشنود ، تحقیر هم بشود ، کتک هم بخورد و ناسزا بشنود ...

یادمان نرود پرستاران فرشتگان سفید پوش جامعه نیستند ، خودمان را گول نزنیم ، پرستاران هم انسانند ، از گوشت و پوست وعاطفه و احساس هستند ، خانواده ای دارند و غروری وآبرویی ... در مواجه با همراه عصبی و شاید دارای مشکلات و اختلالات اجتماعی و روانی ، در ارتباط با افراد بزه کار و انواع شرایط سخت ، همیشه پرستار اولویت را به رفع مشکلات درمانی بیمار می دهد اما آیا نباید پرستار امنیت جانی و روانی و اخلاقی داشته باشد ... ؟

چرا کسی نمی آید این مشکل همیشگی را ریشه یابی کند ؟ آیا  قصور در  بر آوردن خواسته های بیمار و همراهانش باعث ایجاد این مشکلات می شود ؟ اگر آری مقصر کیست ؟ کمبود امکانات ،کمبود پرسنل، کمبود دستور العملها و پروتکلهای تدوین شده ، مشکلات مربوط مربوط به نظامهای بیمه و سیستمهای حمایت اجتماعی ، مشکلات مربوط به ضعف آموزش کادر درمانی ، مشکل سیستماتیک در تریاژ و راهنمایی وهدایت بیماران ، نظام بروکراسی و پیچیدگی  فرایندهای اداری  بیمارستانی ؟ ...  

باید کسی به این سوالات پاسخ بدهد ؟! آیا فقدان فرهنگ مواجه  با درد و رنج و اتفاقات ناگوار و از دست دادن عزیزان باعث ایجاد این حوادث است ؟ آیا توقعات غیر واقعی از سیستم بیمارستانی و پرستاری سبب بروز این اتفاقات است ، چه کسی مسئول فرهنگسازی در جامعه است ؟ چه کسی باید به مردم در مورد خویشتنداری و شیوه های کنترل خود آموزش بدهد ؟ چه کسی به آنها بیاموزد چه حق و حقوق و توقعات منطقی می توانند از یک  پرستار ، یک بخش اورژانس ویک بیمارستان  داشته باشند  و کدام یک از خواسته ها و توقعات آنها نابجا ، نا بحق و غیر منطقی است ؟!آیا نباید برای پایان دادن به این درد و رنج مکرر فکری کرد ؟ چه کسی مسئول امنیت پرستاران است . ما سعی می کنیم فریادمان را به گوش شنوایی برسانیم ولی آیا گوش شنوایی هست ؟ نه به خاطر پرستاران که همیشه جان برکف و قربانی اند و همیشه در خط مقدم جبهه ایثار و گذشت و فداکاریند ، بلکه به خاطر بیماران ، به خاطر مردم ، به خاطر رفاه و آسایش و سلامتی مردم ، فکری به حال امنیت در بخشهای بیمارستانی بکنید . اگر امنیت یک خواسته غیر منطقی است بگویید تا آن هم به جمع دیگر خواسته های غیر منطقی مان بپیوندد ، خواسته هایی مانند تعدیل حقوق و مزایا متناسب با حجم کار و ظرافت کار و دقت و دانش لازم در کار پرستاری ... مثل درخواست رعایت عدالت و انصاف در پرداخت کارانه ها ... مثل در خواست پرداخت اضافه کاری و کارانه معوقه که همیشه به هفت هشت ماه می رسد .... 

چه کسی مسئول امنیت پرستاران است ،  چه کسی مسئول حفظ  جان و ناموس و آبروی  پرستاران است ؟