تا زماني كه خود پرستاران براي سهم و نقش منحصر به فردي كه در مراقبت هاي سلامتي دارند و همچنين ساخت بدنه دانش اختصاصي پرستاري ( كه پايه كار پرستاري را تشكيل مي دهد ) ارزش قائل نشوند، بايد كماكان به ايفاي نقشهاي سنتي اي كه از گذشته دور بر عهده آنها گذاشته شده است؛ ادامه دهند.چنين نقشي لا اقل از آن جهت كه به پرستاران اجازه نمي دهد در بحث راجع به برنامه ريزي مراقبت از بيمار، نقشي متعادل و متوازن با پزشكان داشته باشند؛ دستيابي به مراقبت با كيفيت بالا را با مخاطرات جدي مواجه مي كند. اين نا برابري نقشها باعث مي شود پرستاران نتوانند بگونه اي موثر نقش خود به عنوان حامي بيمار را ايفا كنند و يا بتوانند به خوبي آن دسته از اقدامات پرستاريشان را كه بر گرفته از بعضي مدلهاي پرستاري و ساير منابع دانش پرستاري نظير مطالعات تحقيقي هستند را توجيه نمايند. ( اگلتون و كالمرز)

منبع : وبلاگ پرستاران متخصص ایران